Durven vragen

Afgelopen weekend was ik op het Natural Networking Festival, een festival te midden van de Drentse bossen. Ik ben geraakt, geroerd. Ik ben opgenomen door het geheel, heb me gedragen gevoeld. Het waren de mensen in allerlei pluimage, het waren de bomen om ons heen, het waren de veldjes – volgelopen met water van de onophoudelijke regen. De veldjes waarop indrukwekkende witte tenten waren opgebouwd. Het was de hele scene die indruk maakte.

Soms een moment van bezinning – ik sluit me af – kijk met mijn ogen naar binnen. Op de achtergrond verstomde geluiden van geroezemoes, ontmoetingen, verrassingen, flarden van muziek. Het draagt me, omringd me, vervult me van binnen. Een moment van bezinning waarin ik mezelf vraag – wat van deze veelheid me nu het meest raakt. Het is de eenvoud – onbeschrijfelijk dichtbij. De kracht van het durven vragen: open en eerlijk naar buiten treden. Niets ophouden, niet wachten, niet eerst vervolmaken. Maar dóen. Vragen. De kunst is dan niet langer om iets tot in de puntjes mooi af te maken, alvorens te openbaren. De kunst is dan geworden om in je blote billen te durven staan. Dit is wie ik ben, dit is wat ik wil, dit is wat het is. Niet meer, niet minder. En dan laten komen.

Het is wonderbaarlijk wat er dan gebeurt. Mensen luisteren naar elkaar, mensen horen je, zien je. Ze zien je potentie – niet de onafheid; en zijn steeds weer bereid. Bereid te bieden wat mogelijk is. Keer op keer heb ik me laten verrassen door die bereidheid. Alsof er steeds weer kleine wondertjes gebeurden. En die blote billen, die bleken zo bloot nog niet. Eigenlijk verwonderlijk warm, gekleed, omringd. De mensen, de veldjes, de tenten, de Drentse bossen. De kakofonie van verbazing, herkenning, omhelzing en verwarring. Wat een kracht. Dat raakt me. Ik ruik het succes, ik hoor het enthousiasme en voel me aangesproken. Wat als wij, samen, en allemaal op onze eigen plek, een beetje olievlek willen zijn. Ik ben bereid. En sinds dit weekend weet ik: ik durf te vragen.